الهى حمد و ستايش بى نهايت و دائم و هميشگى از آن توست ، كه همواره در فزونى است و فنا نمىپذيرد آن‌گونه كه دوست دارى و مىپسندى . الهى اگر مرا به جرمم بازخواست فرمايى ، من از تو پرستش مىكنم كه عفوت كجاست ، و اگر مرا به گناهانم مؤاخذه فرمايى من از تو خواهم پرسيد كه مغفرت و پرده‌پوشى تو كجاست ؟ و اگر مرا در آتش افكنى من به همهء دوزخيان اعلام خواهم كرد كه دوستدار توأم ! انبساط در شكوى و دعا چنان كه قبلا اشاره نمودم ، حقيقت دعا جلب توجّه مدعوّ به سوى دعا كننده است كه نيازمنديهاى او را به رحمت و عنايت خويش روا سازد ، و طبيعى است كه قوام چنين حقيقتى ، ضراعت و لابه در هيئت ادب شايسته است ، يعنى عبارتى كه به وسيله آن عرض حاجت مىگردد علاوه بر منزّه بودنش از أيهام طلبكارى از خداوند متعال و از أيهام تشاجر و طرح دعوى ، و تجهيل و مثل اين امور ، بايد در زىّ و هيئت ادبى شايستهء مقام ربوبى باشد ، و تعبيرى باشد رحمت انگيز و عنايت خيز و گر نه دعا و تضرّع نيست بلكه اقامهء دعوى و طرح مخاصمه بر مدعوّ است « و العياذ باللّه » . لزوم مراعات شايسته‌ترين ادب ، نه فقط هنگام دعا و عرض حاجت است ، بلكه در همهء اذكار و مكالمه و خطاب با او سبحانه